Παιδεία

Φως στο τούνελ με αλλαγές στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση

Θέματα - Παιδεία

Πέμπτη, 13 Μάιος 2010 00:00

Αξιολόγηση Χρήστη: / 1
ΧείριστοΆριστο 

Η εκπαίδευση είναι μια σύνθετη διαδικασία με πολλές παραμέτρους. Κυριότερος θεσμοθετημένος φορέας της είναι το σχολείο και δευτερευόντως(ως προς την προσφορά γνώσης και μόνο) η οικογένεια. Αυτά τα δύο πορεύονται παράλληλα και αλληλοσυμπληρώνονται.

 Τα τελευταία χρόνια η εκπαιδευτική πολιτική που εφαρμόζεται στην χώρα μας χαρακτηρίζεται από την ανάγκη να απαλλαγεί από το αυστηρό συγκεντρωτικό σύστημα του παρελθόντος, που ήθελε το Υπουργείο Παιδείας να κατευθύνει κάθε βήμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Στην ίδια λογική αξιοποιείται η ευρωπαϊκή εμπειρία και υιοθετούνται εκπαιδευτικά συστήματα που ενισχύουν τον εκπαιδευτικό και την τάξη - ομάδα του στο ευρύτερο περιβάλλον με εργασίες και δραστηριότητες εντός και εκτός σχολείου, εκπαιδευτικές εκδρομές και ανάπτυξη θεμάτων που άπτονται των ενδιαφερόντων μαθητών - δασκάλου στην “ευέλικτη ζώνη”. Όλα τα παραπάνω βέβαια εξαρτώνται πάντα από τον ανθρώπινο παράγοντα εφόσον η εκπαίδευση σχετίζεται άμεσα με το έμψυχο δυναμικό: μαθητές - δάσκαλο - γονείς - διευθυντή - σχολικό σύμβουλο.

Είναι σημαντική επομένως η συνεργασία όλων αυτών και η εστίαση σ’ ένα κοινό στόχο που είναι η πρόοδος των παιδιών, γνωστική, κοινωνική, συναισθηματική.
Καταλυτικός φορέας όλης αυτής της πολιτικής παραμένει αναπόφευκτα ο δάσκαλος και ο τρόπος που ο τελευταίος -ανάλογα με την προσωπικότητά του- αντιλαμβάνεται την συνολική διαδικασία. Ο δάσκαλος - παιδαγωγός  διορίζεται με βάση το πτυχίο του και δοκιμάζεται στην τάξη καθημερινά αποκτώντας διδακτική εμπειρία.

Οφείλει λοιπόν:
1. Να παρέχει τις γνώσεις που καθορίζονται από το Υπουργείο
2. Να ελέγχει την αφομοίωση της παρεχόμενης γνώσης αναγνωρίζοντας ότι αυτή είναι απαραίτητη για την γνωστική εξέλιξη του παιδιού.
3. Να αναλαμβάνει μαζί τους σχολικές δραστηριότητες
4. Να συμβουλεύει τα παιδιά και να τα στηρίζει χωρίς να τα προσβάλει και χωρίς να τα χαρακτηρίζει. Να τα αντιμετωπίζει δηλαδή σαν εν εξελίξει προσωπικότητες.
5. Να διαχειρίζεται τις αντιπαλότητες που προκύπτουν στην τάξη με ενδιαφέρον και αμεροληψία προάγοντας την συνεργασία.
6. Να καλλιεργεί δημοκρατική συνείδηση στα παιδιά λειτουργώντας ο ίδιος σαν παράδειγμα.
7. Να σέβεται το οικογενειακό περιβάλλον που υπάρχει πίσω από κάθε παιδί.
8. Να ανέχεται την διαφορετικότητα γεφυρώνοντας τα χάσματα μεταξύ αλλοδαπών - ελλήνων ευαισθητοποιώντας τα παιδιά σε θέματα ισότητας και αλληλεγγύης
9. Να εξοικειώσει τα παιδιά στα θέματα διαχείρισης του περιβάλλοντος(καθαριότητα, ανακύκλωση, νερό, φυσικοί πόροι) και την φιλοζωία.

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό και ο σκοπός της εκπαίδευσης, η καλλιέργεια δηλαδή των πολιτών της κοινωνίας μας, ώστε να αποτελέσουν την συνέχεια του μακρόχρονου Ελληνικού Πολιτισμού.

Πώς κρίνεται όμως ο βαθμός επίτευξης των στόχων αυτών; Με ποιο μέτρο αξιολογείται η αποδοτικότητα και  η παραγωγικότητα ενός τόσο σημαντικού για την κοινωνία φορέα που μπορεί και πρέπει να αποτελέσει το αντίβαρο στην κρίση που μαστίζει την Ελλάδα;

Ποια τα κριτήρια που έχει θεσπίσει η επίσημη πολιτεία για να επιβραβεύσει τους άξιους και να απομονώσει  από την εκπαιδευτική διαδικασία όσους  δεν ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους; Ποιός και με ποιους τρόπους θα προστατεύσει τα παιδιά μας από την ανεπάρκεια; Πως μπορούμε ως πολίτες να συμμετέχουμε ενεργά  στην διάπλαση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων;

Σε κάποιες χώρες της Β. Ευρώπης αξιολογείται η παραγωγικότητα με βάση τις εργασίες που ανέλαβε η τάξη και παράλληλα επιβραβεύεται με αυξημένες μισθολογικές απολαβές, ενώ η κάθε είδους ανεπάρκεια συνεπάγεται επίπληξη, λογοδοσία στην αρμόδια επιθεώρηση και στενό έλεγχο του εκπαιδευτικού. Αντίστοιχα στις ΗΠΑ καταρτίζεται λίστα προσόντων των εκπαιδευτικών που συναποτελείται από τα τυπικά προσόντα αλλά και από τις κρίσεις που διαμορφώνουν οι άμεσα σχετιζόμενοι με τον εκπαιδευτικό, συνάδελφοι και γονείς. Οι τελευταίοι ασχέτως επαγγελματικής ιδιότητας έχουν  άποψη για τα παιδιά τους και συνεργάζονται για τον δάσκαλο. Κατ’ αυτό τον τρόπο διαμορφώνεται μια εικόνα της αξιοσύνης του δασκάλου.

Να προστεθεί εδώ ότι σ’ ένα ιδιωτικό φορέα, ο δάσκαλος κρίνεται άμεσα με τα κριτήρια αυτά που, μπορεί να είναι άδικα σε ορισμένες περιπτώσεις, σαφέστατα όμως ανήκουν, στη λογική ότι και ο εκπαιδευτικός οφείλει να είναι ανταγωνιστικός στη δουλειά του όπως κάθε επαγγελματίας που  αγωνίζεται  καθημερινά να αποδείξει την αξία του.

Στο Ελληνικό δημόσιο σχολείο όμως όλα είναι θέματα προσωπικών επαφών και κατεστημένης πραγματικότητας. Όποιος προσπαθεί να ξεπεράσει τα μέτρα του δημοσίου και να δουλέψει  με όρους ιδιωτικού φορέα αναλαμβάνοντας με την τάξη του εξωσχολικές ή άλλες  δραστηριότητες απομονώνεται από το σύστημα. Από την άλλη είναι δύσκολο έως σχεδόν αδύνατο να ξεπεράσει κανείς τη διοικητική δυσκαμψία  και να απομακρύνει εκείνον που δεν ανταποκρίνεται στα “στάνταρτ” της εκπαίδευσης.

Η πραγματικότητα δυστυχώς καταδεικνύει ότι όταν ο δάσκαλος -δημόσιος αμετακίνητος υπάλληλος- έχει καλές σχέσεις με τον διευθυντή, τον σχολικό σύμβουλο και τον προϊστάμενο, αγνοείται οποιαδήποτε αντίδραση σε βάρος του και έτσι μπορεί να συνεχίσει το λαμπρό παιδευτικό του έργο πάνω στα θύματα, παιδιά μας. Όσο για κείνον που διαπνέεται από φρέσκιες ιδέες και οράματα οφείλει να προσαρμοστεί στο μέσο όρο της ελληνικής θλιβερής δημοσιοϋπαλληλικής πραγματικότητας.
 
Ζητούμε να αλλάξει αυτό το κατεστημένο. Να μπουν πιο ορθολογικά κριτήρια αξιολόγησης από την εύνοια του εκάστοτε διευθυντή.
Ζητούμε στο τέλος της σχολικής χρονιάς να γίνεται συνέλευση του κάθε τμήματος με παρουσία διευθυντή, σχολικού συμβούλου, γονέων και εκπαιδευτικού όπου θα αποτιμηθεί το έργο του παιδαγωγού και θα καταγραφούν οι κρίσεις ώστε να υπάρχει ένα προηγούμενο(συστατική επιστολή).

Σε μια εποχή όπου το μέλλον της Ελλάδας δοκιμάζεται από την οικονομική κρίση  μόνο η αγάπη του δασκάλου για την δουλεία του και η ουσιαστική συμμετοχή όλων όσων πιστεύουν στην δύναμη της παιδείας, μπορούν να είναι οι εγγυήσεις ότι η καλλιέργεια των παιδιών μας δεν θα αφεθεί σε φθίνουσα πορεία. Το σχολείο και η πνευματική ανάπτυξη μπορούν  και πρέπει να αποτελέσουν  την αφετηρία  για την επανάκαμψη της Ελληνικής κοινωνίας τώρα στις δύσκολες στιγμές που περνάει  η χώρα μας.
Λύσεις υπάρχουν. Βούληση χρειάζεται για να τις υλοποιήσουμε.

Γρίβα Εφη
Μέλος της Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών Λαμίας

Η Εκκωφαντική σιωπή των πνευματικών ανθρώπων

Θέματα - Παιδεία

Τρίτη, 04 Μάιος 2010 07:46

Αξιολόγηση Χρήστη: / 1
ΧείριστοΆριστο 

Στην ελληνική επικράτεια, λειτουργεί μεγάλος αριθμός τμημάτων ΑΕΙ, με επιστημονικό αντικείμενο , την ανάπτυξη κάθε είδους-περιφερειακή, αγροτική, βιομηχανική, τουριστική-, τη διοίκηση επιχειρήσεων, τη διαχείριση πόρων, τη βιομηχανική παραγωγή, τις νέες τεχνολογίες και τις πολυάριθμες δυνατές εφαρμογές τους στην παραγωγή [...]

Όλοι αυτοί οι καθηγητές με τους αναπληρωτές , τους επίκουρους , τους λέκτορες και τους ερευνητές τους, τώρα που το κύρος της Ελλάδας πλήττεται, τώρα που ο λαός αυτής της χώρας δεν βλέπει καμία προοπτική ανάπτυξης, τώρα που χλευάζεται διεθνώς, ως τεμπέλης και ανίκανος, δεν αισθάνονται την ανάγκη να διατυπώσουν άμεσα προτάσεις ανάπτυξης;
Να καλέσει το Τμήμα Αγροτικής Ανάπτυξης της Θράκης, για παράδειγμα, τους αγρότες της Θράκης και να δώσει κατευθύνσεις για τις σύγχρονες απαιτήσεις της αγοράς, να τους καθοδηγήσει σε συνεργασία και με άλλα τμήματα, για παράδειγμα οικονομικού σχεδιασμού ή βιοτεχνολογίας, και να χαράξει μια προοπτική ανάπτυξης, ή το Τμήμα Περιφερειακής Ανάπτυξης της Παντείου , τι έχει να προτείνει για την έξοδο της περιφέρειας από την κρίση, την ανεργία, την υποβάθμιση;
Πώς μπορεί κάθε τόπος να σχεδιάσει το δικό του αναπτυξιακό προφίλ, αν η επιστημονική κοινότητα, δεν δώσει την απαραίτητη όχι απλά πληροφόρηση, αλλά σε βάθος γνώση των απαραίτητων για ανάπτυξη, όρων, προϋποθέσεων, τρόπων και αποτίμησης στη συνέχεια και ανανέωσης του σχεδιασμού; Κι αν δεν είναι αυτό σύνδεση του Πανεπιστημίου με την κοινωνία, τότε τι είναι;
Αν δεν είναι αυτός ο αποχρών λόγος ύπαρξης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και της καλλιέργειας των επιστημών- το να βελτιώνουν δηλαδή τη ζωή των ανθρώπων- τότε τι είναι; Τι δικαιολογεί ηθικά και πρακτικά την ύπαρξή τους;

Παρατηρούν λοιπόν από απόσταση την ελληνική κοινωνία, να αγωνιά, να παραπατάει στο σκοτάδι που της επιβάλλουν διάφοροι εξωτερικοί παράγοντες και δεν ακούγεται ούτε φωνή από αυτούς που υποτίθεται ότι είναι οι πνευματικοί μας οδηγοί, τα «μάτια» στο σώμα της κοινωνίας. Ο διεθνής δε διασυρμός της Ελλάδας, καθόλου δεν σφίγγει τα στομάχια τους, καθόλου δεν δυσκολεύει τον ύπνο τους, καθόλου δεν τον νιώθουν να συνδέεται με την ύπαρξή τους , με την ευθύνη του ρόλου τους στην ελληνική κοινωνία.

Θεωρούμε μάλιστα πως αυτή είναι η πιο οδυνηρή χρεοκοπία και προηγείται χρονικά πάντοτε της άλλης, της πιο αισθητής και χειροπιαστής, της οικονομικής χρεοκοπίας.
Ποιος λοιπόν θα μας πει τι να κάνουμε; Ποιος ξέρει τις ανάγκες μας καλύτερα από εμάς και ποιος μπορεί να αξιοποιήσει με τον καλύτερο τρόπο- για το λαό μας- τις δυνατότητές του από εμάς;
Όταν καμία φωνή δεν ακούγεται, όταν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας απαξιώνουν με τη στάση τους τον ίδιο τους το ρόλο και δεν εκπληρώνουν τις προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας, κάποιοι άλλοι θα έρθουν να παίξουν αυτό το ρόλο για εμάς. Θα έρθουν να μας πουν τι είναι καλό για εμάς, να μας επιβάλλουν τρόπο ζωής και τρόπο σκέψης, να καθορίσουν τη ζωή τη δική μας και των απογόνων μας, να κόψουν και να ράψουν πάνω στην εδαφική μας επικράτεια που είναι «κατοχυρωμένη» με το αίμα χιλιάδων αγωνιστών, θα ξαναγίνουμε ραγιάδες και θα φταίμε.
Η «ανάπτυξη», που θα φέρουν, θα είναι ανάπτυξη γι΄ αυτούς. Για μας θα είναι συρρίκνωση και φτώχεια, γιατί δεν βλέπουμε το νόμισμα από την ίδια πλευρά. Θα καρπώνονται τον πλούτο της πατρίδας μας και δε θα μπορούμε να φάμε ούτε τα ψίχουλα που θα πέφτουν από το τραπέζι τους.
Οι εξελίξεις ωθούν στη δημιουργία ενός κοινωνικού υποστρώματος, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, χωρίς δημοκρατικές ελευθερίες μέσα σε κλίμα εκβιαστικών πιέσεων και συνθηκών έκτακτης ανάγκης, με θεωρίες περί μονόδρομου, περί αδιεξόδων και άλλα πολλά, για να έρθουν να κάτσουν επιχειρήσεις μεγάλων κεφαλαιουχικών ομίλων, που δε θα έχουν καμιά υποχρέωση, δε θα λογοδοτούν σε κανέναν και θα νέμονται ως αρπακτικά, τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές. Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι ευθύνης έχουν σήμερα και οι πνευματικοί μας δάσκαλοι, οι ειδικοί επιστήμονες της ανάπτυξης, των νέων τεχνολογιών, της οικονομικής διαχείρισης, της διαχείρισης πόρων, των νέων ενεργειακών πηγών, της αειφορικής διαχείρισης, της αγροτικής βιοτεχνολογίας, του μάρκετινγκ, κ.ο.κ, που δεν αντιτάσσουν στον Αρμαγεδδώνα που έρχεται ένα μοντέλο πραγματικής εθνικής ανάπτυξης, παρόλο που γνωρίζουν πολύ καλά.

Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη, να μιλήσουν επιτέλους, να δώσουν αναπτυξιακές προοπτικές στην πλούσια σε φυσικούς και πολιτιστικούς πόρους πατρίδα μας, να πουν την αλήθεια, να καταστρώσουν και να προτείνουν στην ελληνική κοινωνία σχέδιο ανάπτυξης κι ας αναλογιστούν αυτό:
Αν ήταν γιατροί και η μάνα τους αρρώσταινε βαριά, δεν θα έψαχναν την καλύτερη θεραπεία για να της προσφέρουν; Ή αν ήταν δικηγόροι, δε θα έτρεχαν να την υπερασπιστούν στα δικαστήρια;
Τώρα λοιπόν τι περιμένουν;
Γιατί σε αυτήν την περίπτωση, η Ελλάδα δεν είναι η μάνα που τρώει τα παιδιά της, αλλά τα παιδιά που έφαγαν τη μάνα που τα έθρεψε…

Ανωνύμου του Έλληνος

Για την επιμέλεια και την αντιγραφή:
Παναγιώτης Στασινός
Μέλος Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών Λαμίας

Δημοκρατία και Λογοδοσία

Θέματα - Παιδεία

Πέμπτη, 11 Μάρτιος 2010 00:53

Αξιολόγηση Χρήστη: / 3
ΧείριστοΆριστο 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ

Βρέθηκε το περασμένο Σάββατο στη Λαμία ο Μίμης Ανδρουλάκης, άνθρωπος ευφυέστατος και πολυγραφότατος,  για να παρουσιάσει το καινούργιο του βιβλίο και να   μοιραστεί  σκέψεις για την οικονομική κρίση, τα νέα μέτρα, την αναγκαστική προσγείωση, όπως είπε, που υποχρεώνεται η Ελληνική κυβέρνηση να κάνει.  Μίλησε για την αναγκαιότητα αποδοχής των μέτρων από το λαό και ζήτησε μορατόριουμ από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, αφού δεν υπάρχει εναλλακτική λύση και η χρεωκοπία είναι μονόδρομος.
Υπάρχει όμως εδώ ένα κεφαλαιώδες ζήτημα. Πέρα από την οικονομική χρεωκοπία, έχει χρεωκοπήσει το πολιτικό σύστημα. Αυτός ο πολιτικός πολιτισμός, όρος νεόκοπος , που συχνά τον επικαλούνται οι πολιτικοί δεν υπάρχει, εφόσον δεν υπάρχει ευθυνοδοσία, εφόσον κανένας δεν χρεώνεται την ευθύνη για το πώς φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση. Η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα που παρέχει ελευθερίες και γι΄ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι εύκολο να εκπέσει σε ασύδοτη ζούγκλα, αν οι θεσμοί δεν λειτουργούν, αν δε νομοθετεί ο λαός μέσω των εκλεγμένων αντιπροσώπων του και όχι τα συμφέροντα των ολίγων.  Όταν τα σκάνδαλα και η διαφθορά συσσωρεύονται, Ζίμενς, Βατοπέδι, παλιότερα το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, κοινοτικές επιχορηγήσεις που φαγώθηκαν σε σεμινάρια – μαϊμού και άλλα άχρηστα πράγματα που καμμία αναπτυξιακή βάση δεν έθεταν, δημόσια έργα υπερτιμολογημένα μέχρι και 8 φορές πάνω, εισφορές εργαζόμενων που έγιναν μετοχές με αποφάσεις κάποιων Δ.Σ και χάθηκαν,  κ.ο.κ., το αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης είναι αδήριτο και συνυφασμένο με την ίδια την υπόσταση της δημοκρατίας.  Διαφορετικά, διογκώνεται  μια ατέλειωτη δυσωδία, για την οποία κανείς δεν είναι υπεύθυνος, κανείς δεν πληρώνει, και κανείς δεν τιμωρείται. Μα αυτό δεν είναι δημοκρατία! Στη δημοκρατία υπάρχει ευθυνοδοσία . Ας θυμηθούμε πώς λειτούργησε η δημοκρατία του Κλεισθένη: Οι βουλευτές της Βουλής των 500, κληρώνονταν από τις 10 φυλές της πόλης –κράτους.  Όταν αναλάμβαναν τα καθήκοντά τους έδιναν όρκο ότι θα συμβουλεύουν και όταν παρέδιδαν ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν λόγο για κάθε πράξη τους, τα λεγόμενα  . Για το λόγο αυτό,  αναφέρουν οι ιστορικοί πως συχνά με βαριά καρδιά αναλάμβαναν το αξίωμα που η πόλη τους απέδιδε, γιατί γνώριζαν τις ευθύνες που συνεπαγόταν η ανάληψη του αξιώματος και την υποχρέωση της λογοδοσίας σε όλη τη διάρκεια της θητείας τους.  Ήταν στη Βουλή για να υπηρετήσουν τον Αθηναϊκό λαό και τη δημοκρατία χωρίς κανένα προσωπικό όφελος, αλλά με πάρα πολλές ευθύνες για χρηστή διοίκηση.
Σήμερα λογοδοτεί κανένας για τίποτα; Απευθύνονται στο λαό, μόνο για το λογαριασμό, για να πληρώσει τα σπασμένα. Του ζητάνε θυσίες , του προβάλλουν αδιέξοδα για τα οποία δεν ευθύνεται και του ζητάνε να θυσιαστεί στο όνομα μιας πατρίδας που εκείνοι δεν σέβονται. Ο Αριστοτέλης στην, του, μελέτησε τα διάφορα πολιτεύματα στην ορθή εκδοχή και στις παρεκβάσεις τους. Η Κλεισθένεια δημοκρατία δίνει ένα ιστορικό παράδειγμα ορθής εφαρμογής δημοκρατίας. Αντίθετα, αυτό που ζούμε είναι παρέκβαση, κατά τον Αριστοτέλη, δεν είναι δημοκρατία. Είναι μια μορφή ολιγαρχίας και μάλιστα ούτε καν των αρίστων (αν μπορούσαμε με κάποιο τρόπο να ορίσουμε μια αριστίνδην επιλογή), αλλά των αρπάγων. Αυτών που εκμεταλλεύονται τις ελευθερίες της δημοκρατίας, για να αρπάξουν χρήμα   και να καθυποτάξουν το λαό από τον οποίο εκπορεύεται κάθε εξουσία και για τον οποίον υπάρχει και λειτουργεί το πολίτευμα. Έχει μεγάλη σημασία να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που ζούμε δεν είναι δημοκρατία, όπως ακριβώς για να μπορέσουμε να θεραπευτούμε πρέπει να ξέρουμε από τι πάσχουμε.  Νομίζω μάλιστα, πως αυτήν τη σημασία είχε και το άγαλμα της Αφροδίτης που υψώνει το μεσαίο δάχτυλο στη γνωστή άσεμνη χειρονομία, ότι στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, δημοκρατία δεν υπάρχει. Μας εκδικούνται τα ίδια μας τα επιτεύγματα, γιατί είμαστε ανίκανοι πλέον να τα εκτιμήσουμε, να τα περιφρουρήσουμε , να τα προαγάγουμε. Έμειναν κενές λέξεις, άδεια πουκάμισα. Τα απαξιωτικά δημοσιεύματα των Γερμανών που προτρέπουν τους Έλληνες να πουλήσουν τα νησιά τους για να ισοφαρίσουν τα χρέη δεν απευθύνονται σε πολιτικούς παράγοντες οι οποίοι έκαναν κάποιους λανθασμένους χειρισμούς, αλλά σε αναξιοπρεπείς ψεύτες, που εξαπάτησαν τους πάντες και που αντιμετώπισαν ανεύθυνα και κοντόφθαλμα πολύ σοβαρά ζητήματα. 
 Ένα θέμα λοιπόν είναι το φάσμα της οικονομικής χρεωκοπίας που μας απειλεί και ένα δεύτερο είναι η πνευματική χρεωκοπία, η χρεωκοπία θεσμών, όπως η δικαιοσύνη, η δημοκρατία, η κοινωνική αλληλεγγύη.
Όταν μάλιστα οι θεσμοί χρεωκοπούν και βαθαίνει η αναξιοπιστία της δημοκρατίας, δημιουργείται το πιο ευνοϊκό περιβάλλον για την εκκόλαψη του αυγού του φιδιού. Κι αυτό το φίδι είναι ο εθνικισμός με όλα τα συμπαρομαρτούντα της ξενοφοβίας, του ρατσισμού κ.τ.λ
Μην εκπλαγούμε λοιπόν, αν το επόμενο χρονικό διάστημα μαζί με τη φτώχεια, την ύφεση, την εγκληματικότητα αναδυθεί και η βία του εθνικισμού, το τυφλό μίσος για τον οποιοδήποτε  .
Ο Κάντ έλεγε πως είναι η έξοδος του ανθρώπου από την άγνοια για την οποία ο ίδιος είναι υπεύθυνος. Ο άνθρωπος μπορεί να βγει από το αδιέξοδο της άγνοιας, αναλαμβάνοντας το ρόλο του ως ιστορικού υποκειμένου με ευθύνες ,άρα και δυνατότητες. Για να έχουμε μια δημοκρατία που να μας αξίζει και μια κοινωνία, όπου θα κοινωνούμε υλικά και πνευματικά αγαθά και όχι μια απάνθρωπη ζούγκλα, χρειάζεται να προσπαθήσουμε, χρειάζεται να παλέψουμε με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, γιατί τίποτε δεν δίδεται δωρεάν.
Υπάρχει ανάγκη για  έξοδο, όχι μόνο από την οικονομική κρίση, αλλά πρωτίστως από την πνευματική κρίση στην οποία έχουμε περιπέσει κι αυτό είναι κάτι που μπορεί ο καθένας να κάνει τόσο σε ατομικό επίπεδο, όσο και σε συλλογικό, σε  όποιο χώρο ζει και εργάζεται , αναλαμβάνοντας την ευθύνη των πράξεών του, μορφώνοντας τον εαυτό του, ανακαλύπτοντας από την αρχή τις αξίες που ανέκαθεν μας χαρακτήριζαν ως λαό.  

ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ 

Για την αντιγραφή
Στασινός Παναγιώτης
Μέλος της Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών Λαμίας
  

Αγαπημένη μου καρέκλα (οι υπεύθυνοι-ανεύθυνοι αυτού του τόπου)

Θέματα - Παιδεία

Κυριακή, 07 Μάρτιος 2010 19:58

Αξιολόγηση Χρήστη: / 6
ΧείριστοΆριστο 

Αγαπημένη μου καρέκλα
(οι υπεύθυνοι - ανεύθυνοι αυτού του τόπου)

Σε όλα τα θέματα της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας γίνεται λόγος για την ευθύνη των “συναρμόδιων φορέων” σε σχέση με τα προβλήματα που κάθε φορά προκύπτουν.

Πολιτική ζωή και ευθύνη είναι έννοιες αλληλένδετες.
Το θέμα της ευθύνης παίζει αποφασιστικό ρόλο στο δημοκρατικό πολίτευμα. Ξεκινά από την απαίτηση των πολιτών στην αρχαία δημοκρατική πολιτεία να αποδώσουν τα “εύθυνα” αυτοί που κυβερνούν, να λογοδοτήσουν δηλαδή για τις πράξεις τους, και φτάνει μέχρι σήμερα ως έννοια που ταυτίζεται με την  υποχρέωση του ανθρώπου ηθική και νομική, να δίνει λόγο για το αποτέλεσμα των αποφάσεων και ενεργειών του.

Από εδώ ξεκινά και το πρόβλημα της σύγχρονης πολιτικής ζωής που έχει εμπλακεί και ταλαιπωρηθεί από το πλέγμα των αλληλοσυγκρουόμενων αρμοδιοτήτων των διαφόρων υπευθύνων, οι οποίοι είναι διευθυντές, προϊστάμενοι, σύμβουλοι. δήμαρχοι και κάθε λογής ιστάμενοι (ανώτεροι), αλλά όταν ατυχώς διαπιστώνεται μια παράτυπη ενέργεια και γίνεται γνωστή στα ΜΜΕ, αποποιούνται οποιωνδήποτε ευθυνών τους και αναλώνονται σε μεταξύ τους αλληλοκατηγορίες.

Η ευθύνη τότε γίνεται μπαλάκι που πετιέται από τον ένα υπεύθυνο στον άλλον προκειμένου ο υψηλόβαθμος αιρετός ή μη, να κατοχυρώσει το κύρος του ή να αποδείξει πως έπεσε θύμα παραπληροφόρησης ή καλόβουλης μεν με κακό όμως αποτέλεσμα ενέργειας. Αυτό φυσικά απέχει αρκετά από την αλήθεια και απλά αποδεικνύει την ανυπαρξία οργάνωσης και προγραμματισμού, τα ελλιπή μέτρα, τις μισές δουλειές, το βόλεμα και την διαπλοκή. Αποδεικνύει την ανευθυνότητα αυτών που μας κυβερνούν και που θέλουν να έχουν την τύχη του τόπου στα χέρια τους.

Γιατί η αποδοχή της ευθύνης απαιτεί εντιμότητα, θάρρος και αυτοκριτική. Προϋποθέτει έντονη εσωτερική ζωή, σκέψη, κρίση, νόηση, βούληση και προπάντων ηθική συνείδηση ενώ θα πρέπει να κατανοείται βαθιά το εφήμερο της εξουσίας  και η αναγκαιότητα να παραχθεί έργο . Αρετές που είναι απαραίτητο να διαθέτει οποιοσδήποτε ασχολείται  με τα κοινά και επιδιώκει να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο σε μία Αρχή.

Στο βαθμό που αυτά σήμερα απουσιάζουν δεν μιλάμε για δημοκρατία αλλά για λαϊκισμό όπου ο κάθε αρμόδιος καταλαμβάνει μία καρέκλα και δεν αισθάνεται να απορρέει καμία ευθύνη από αυτή. Θέλει να κάνει χρήση μόνο των δικαιωμάτων που του παρέχει η θέση του και αδιαφορεί για τις υποχρεώσεις του. Αυτός δίνει με το παράδειγμα του τα “φώτα”  στους άλλους που είναι παρακάτω στην ιεραρχία ή στους πολίτες να κάνουν τα ίδια: να είναι αργόμισθοι, να “τα παίρνουν” εφόσον δεν γίνονται αντιληπτοί, να γίνουν καταχραστές.

Οι νόμοι ούτως η αλλιώς υπάρχουν για να παρερμηνεύονται και να καταπατούνται. Κι από την άλλη υπάρχουμε εμείς, οι απλοί πολίτες που παραπλανηθήκαμε, εξαπατηθήκαμε γιατί βλέπουμε αυτούς που πιστέψαμε ότι ήταν έντιμοι άνθρωποι, αυτούς πού μας έπεισαν ότι θα επιδιώξουν το συμφέρον μας (που είναι πάντα υπεύθυνοι στις αρμοδιότητες και τα δικαιώματα αλλά ανεύθυνοι στα λάθη), να δικτυώνονται και να απλώνονται, και να ελίσσονται, και να ξεφεύγουν, και να μην λογοδοτούν, και ακόμη χειρότερα να ζητούν ανερυθρίαστα και χωρίς αιδώ  να μας ξαναεξουσιάσουν, εξαγγέλλοντας και προτείνοντας λύσεις σαν να είναι άλλος ο υπαίτιος των προβλημάτων που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Δεν θέλουμε άλλο αυτό το λαϊκισμό.
Θέλουμε υπεύθυνους ανθρώπους που να κάνουν σωστές και προγραμματισμένες ενέργειες. Θέλουμε ηθικούς ανθρώπους με δημοκρατική συνείδηση που να ενδιαφέρονται για τον λαό και όχι για την προσωπική τους ευδοκίμηση ή την κομματική τους ανέλιξη ή επιβράβευση .

Η πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας μας οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αγάπη του πολιτικού για την καρέκλα, για την εξουσία, χωρίς καμία συναίσθηση του χρέους του προς την κοινωνία αλλά και καμία ανάληψη έστω και παραμικρής ευθύνης για όσα λάθη οδήγησαν σε κατάρρευση την Ελλάδα.

Αλλά δυστυχώς και η τοπική Αυτοδιοίκηση αναπαράγει αυτό το μοντέλο και μας προσφέρει πολλά παραδείγματα. Το θέμα της ρύπανσης του Μαλιακού, η κυλιόμενη σκάλα της  οδού Αγίου Νικολάου, η πρόσφατη παράνομη αμμοληψία στον ποταμό Βελά  είναι μόνο κάποια γεγονότα που έπληξαν οικονομικά και περιβαλλοντικά την περιοχή μας και επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. Ήρθε η ώρα εμείς οι πολίτες, οι απογοητευμένοι και κουρασμένοι από υποσχέσεις, ανεκπλήρωτα οράματα και παχιά λόγια να πάρουμε ενεργά μέρος και να διαμορφώσουμε το μέλλον αυτού του τόπου. Ας δώσουμε την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους, άφθαρτους με όνειρα και στόχους να  προσφέρουν και να διαμορφώσουν μια άλλη-εναλλακτική λύση στον τρόπο που η εξουσία διαχειρίζεται το μέλλον των παιδιών μας.

Εμείς τα μέλη της Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών Λαμίας πιστεύουμε πως δεν είναι ακόμη αργά.

 Μπορούμε  μαζί να αλλάξουμε τον τόπο μας

Έφη Γρίβα
Μέλος της Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών Λαμίας