Τον Ξηριά και τις απίστευτες ομορφιές του τον γνώρισα στα πρώτα χρόνια της εφηβείας μου πριν απο περίπου τρεις δεκαετίες. Ήταν το σημείο συνάντησης για πολλούς μαθητές της εποχής μου, τόπος διαφυγής από τους μεγάλους και απόλαυσης της φύσης και του νεανικού μας παρορμητισμού. Ήταν η διέξοδος για μας τα παιδιά που δεν είχαμε τη δυνατότητα μακρινών εκδρομών, να απολαύσουμε κάτι ξεχωριστό κάποιο Σαββατοκύριακο ή ακόμα και στις λιγοστές ανοιξιάτικες κοπάνες από το σχολείο. Όλα ήταν όμως τόσο όμορφα και αγνά - άντε το μοναδικό επιλήψιμο κανά τσιγάρο για να αποδείξουμε στους φίλους μας ότι μεγαλώσαμε.
Όταν επιχείρησα να ξαναεπισκεφτώ το ποτάμι από το ύψος της Αγίας Παρασκευής και μέχρι το παλιό γεφυράκι όχι απλά απογοητεύτικα αλλά και τρόμαξα από την παντελή εγκατάλειψη. Δεν είναι μόνο τα σκουπίδια αλλά και η κάθε λογής παράνομη δραστηριότητα που μπορεί να επιχειρείται εκεί γύρω, μετά και την Δύση του ηλίου(εγώ προσωπικά φοβάμαι να πάω μόνος μου να περπατήσω νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα). Και όμως το σημείο προσφέρεται για κάθε λογής πολιτισμική δραστηριότητα όλο το χρόνο και όλες τις ώρες της ημέρας. Όταν έβλεπα τον ποδηλατόδρομο να γίνεται εκεί που έγινε και όπως έγινε, είχα πει ότι θα μπορούσαν να είχαν αξιοποιήσει ανάλογα και το δρόμο παράλληλα στο ποτάμι (Μαζί βέβαια με την ανάδειξη του Κάστρου που επιτέλους μετά από τρεις 4ετίες και προεκλογικά ο κ. Κοτρωνιάς αποφάσισε να το κάνει προσεγγίσημο σε όλον τον κόσμο).
Ο Ξηριάς είναι ένα μέρος μοναδικής φυσικής ομορφιάς και πρέπει να γίνει ένας χώρος προσβάσιμος σε κάθε λαμιώτη πολίτη και σημείο συνάντησης όλων όσοι αγαπούν τη φύση και την ίδια τους τη ζωή. Δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με αυτό που μας δίνει η παρούσα δημοτική αρχή με τα σκουπίδια, τον καταυλισμό των τσιγγάνων και τις απαραίτητες καταπατήσεις γης.....